ชีวิตมีค่า

ตัวแทนคือผู้เยียวยา รักษาดุลยภาพให้ผู้คน

การสูญเสียเกิดขึ้นตลอดเวลาเพราะเป็นธรรมดาตามกฎไตรลักษณ์ คือ กรเกิดขึ้นตั้งอยู่ชั่วคราวและ ดับไป ไม่มีอะไรคงอยู่ชั่วกัลปวสาน  ทีนี้ในทางโลก ทุกอย่างยังต้องดำเนินต่อไป ไม่อาจสะดุดหยุดนิ่งได้ นี่หมายถึงชีวิตล้วนแล้วแต่ต้องเจอความโศกเศร้าเสียใจ รันทดหมดทางเมื่อมีสิ่งที่ไม่คาดหวัง

                แต่ผิดกันอยู่ที่เมื่อเหตุการณ์ที่แสนจะเศร้านั้นได้เกิดขึ้นแล้ว มันจะเป็นอยู่อย่างนั้นอีกนานเท่าไหร่ล่ะ?

ความรู้สึกดีๆ และสุขภาวะจะได้กลับมา  จริงๆ แล้ว ชีวิตของมนุษย์ก็คล้ายคลึงกับการ “เป็นแผล” คือ เมื่อถูกมีดบาด เราจะเจ็บแปลบอยู่สักครู่หนึ่ง เมื่อทายาปิดแผลก็เป็นอันว่าจบ แล้วร่างกายก็จะเริ่มทำหน้าที่ในการที่จะสมานแผลด้วยตัวของมันเอง นี่คือธรรมชาติ

                การดำรงชีวิตก็คล้ายกัน แต่ยิ่งใหญ่กว่าเพราะเป็น “แผลชีวิต”

                “เจนเนตร” เป็นเลขานุการของผู้บริหารระดับสูงขององคืกรแห่งหนึ่ง สมรสแล้วกับวิศวกรหน้าตาดี มีบุตรสาวที่น่ารัก 2 คน ชีวิตคู่เป็นไปด้วยดี มีความสุขเกินหว่าอัตภาพของคนทั่วไป ด้วยความสามารถของสามีจึงได้เลื่อนตำแหน่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ฐานะของทั่งคู่จึงดีขึ้นเป็นลำดับจนกระทั่งเป็นลำดับ จนกระทั่งสามีของเอตัดสินใจให้เจนเนตรลาออกจากบรัทเพื่อมาดูและลูกอย่างเดียว...ก็แค่การตื่นแต่เช้า ดูแลให้แม่บ้านทำอาหารให้ สามี ให้ลูก บ่ายๆ ก็ไปรับลูกกลับบ้าน เอจึงเวลาว่างมากพอที่จะดุแลเอาใจใส่สามีที่เป็นเหมือนเสาหลักของครอบครัวได้อย่างเต็มที่...การดำเนินชีวิตครอบครัวดูดีมาก ไม่น่ามีปัญหาอะไร เพราะสามีเป็นคนที่ดี ไม่ดื่ม ไม่สูบ ไม่วอกแวกหากิ๊กมาให้วุ่นวาย ลูกหรือก็กำลังน่ารัก เรียกว่าทุกอย่างกำลังไปได้สวย

                แต่ชีวิตก็คือชีวิต ไม่มีอะไรที่ใครจะมาคาดการณ์คาดเดาได้เลยว่า อะไรจะเกิดขึ้น

                กลางดึกของคืนหนึ่งเจนเนตรได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เอเดินไปรับด้วยใจคอที่ไม่ดีเพราะสามีเพิ่งเดินทางไปต่างจังหวัดเพื่อดูงานเมื่อวานนี้ และสามีเพ่งโทรมาหาเมื่อตอนเย็น... “ใครโทรมานะ...”

            และแล้วข่าวร้ายที่ใครๆ ไม่ปราถนาก้เกิดขึ้นจริงๆ เมื่อปลายสายแจ้งให้ทราบว่า สามีของเธอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อตอนหัวค่ำ และเสียชีวิตในทันที

                ท่านผู้อ่านก็ไม่อยากอ่านบรรทัดที่ผ่านมานี้หรอก เพราะความรู้สึก “อิน”ไปกับชีวิตของเพื่อนมนุษย์ที่ต้องสูญเสียบางอย่างท่ำม่มีวันกลับ เจนเนตรก็เช่นกัน เธอไม่ได้ตั้งตัวเลยว่าเหตุการณ์ ที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตได้เกิดขึ้นกับเธอไม่ใช่สิ กับ “ครอบครัวของเธอ” จิตใจเธอเหมือนถุกกรีดด้วยของมีคมอย่างรุนแรง ใจจริงเธอไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไป แต่เธอยังมีลูกอีก 2 คนที่ต้องดูแลให้ดีที่สุด เธอต้องพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อประคับประคองและทำให้ทุกอย่างกลับมาสู่ภาวะปกติให้ได้  เธอจึงต้องเริ่มทำงานอีกครั้ง และในการทำงานครั้งนี้เป็นการทำงานที่ต้องต่อสู้เพียงคนเดียวเพื่อให้ “พอ”  กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า เธอจึงต้องหารายได้พิเศษอีกทางหนึ่งเพื่อให้ทุกอย่างดำเนินไปได้เพื่อลูกของเธอ ที่น่าชื่นชมคือ เธอยังสามารถจัดสรรเวลาในการพาลูกๆ ไปที่นั่นที่นี่ได้ยามที่เธอพอมีเวลาบ้าง เพื่อให้ลูกไม่รู้สึกว่า “ขาด” หรือเหงา  เธอพยายามจะเติมเต็มให้ลูกสุดชีวิต

“ลูกรัก ปีนี้ลูกอยากได้อะไรบอกแม่สิ”….

“แม่จ๋า   ถึงหนูอยากได้ แต่แม่คงให้หนูไม่ได้หรอก”

                “อะไรล่ะลูก บอกแม่เถอะ”…ลุกสาวคนโตของเธอจึงเดินไปที่ปฏิทิน แล้วชี้ให้ดูว่า....

                “หนูอยากได้กระดาษแบบนี้ที่มีตัวแดงๆหมดเลยได้ไหมค่ะ...”เอน้ำตาไหล เพราะตัวแด

ๆ ในปฏิทินหมายความถึงวันว่างของเธอที่จะมีเวลาให้ลูกของเธอได้อย่างเต็มที่

                ท่านผู้อ่านที่รัก จริงหรือไม่ที่ว่า เมื่อลูกขาดคนใดคนหนึ่ง อีกคนต้องทำหน้าที่ทดแทนและเติมเต็ม ผู้เขียนเชื่ออย่างนั้นแต่ในความเป็นจริงอย่างในกรณี ลุกๆ ของเจนเนตร สูญเสียคุณพ่อไป ก็เหมือนกับสูญเสียคุณแม่ไปด้วย เพราะภาระที่ต้องแบกไว้นั้นมหาศาลเกินกว่าที่จะคิด นี่แหละคือสื่งที่เรียกว่า “ดุลยภาพของครอบครัว”

ได้สูญเสียไป

สนใจอยากได้ข้อมูลเพิ่มเติมหรือ สนใจอยากเป็นตัวแทนติดต่อ namnorikung@hotmail.com